Ciernik {Gasterosteus aculeatus L.) — jest rozpowszechniony na całej półkuli północnej: w Polsce pospolity wszędzie: spotkać go można we wszystkich wodach śródlądowych oraz w przybrzeżnej strefie Bałtyku. Ciernik ma ciało wydłużone i bocznie spłaszczone. Trzon ogonowy i płetwa ogonowa są niewielkie w porównaniu z resztą ciała. Boki pokryte płytkami kostnymi, płetwy brzuszne przekształ cone w kolce. Również na grzbiecie ciernik ma 3 kolce, sterczące przed płetwą grzbietową. Ubarwienie szare lub szarozielone, grzbiet natomiast ciemniejszy. W okresie tarła grzbiet samca staje się czarny z zielononiebieskim połyskiem, a cały spód — czerwony. Ciernik osiąga ok. 6 cm długości. Dymorfizm płciowy • zaznaczony jest najwyraźniej w okresie godowym. Samiec przybiera wówczas charakterystyczną szatę godową, podczas gdy samica pozostaje szara. Ciernika hoduje się w akwarium średniej wielkości, obsadzonego dużą ilością roślin, z których część powinna być miękkich, są bowiem wykorzystywane przez samca do budowy gniazda. Temperatura wody nie powinna przekraczać 22°C. Zimą w hodowli ryb krajowych konieczne jest obniżenie temperatury wody poniżej 10°C przez okres ok. 3 miesięcy. Pokarm można podawać zarówno żywy, jak i suszony. Nie powinno się przetrzymywać ciernika z innymi drobnymi rybami, szczególnie z narybkiem, ponieważ ciernik jest bardzo żarłoczny. Niektórzy uważają nawet, że zjada jedynie pokarm żywy, w tym oczywiście i ikrę.
Rozmnażanie ciernika jest niezwykle interesujące. Do tarła, które odbywa się od wiosny do końca lata, wybiera się najmocniej ubarwionego samca. Samce obierają rewiry, po których poruszają się gwałtownymi skokami; często staczają o nie walki. Na ciernika bardzo podniecająco działa kolor czerwony. Atakujący w postawie agresywnej samiec ma spód ciała intensywnie czerwony, głowę skierowaną w dół, brzuszne kolce wyprostowane, grzbietowe zaś złożone. Samiec pokonany ma barwy przytłumione, płetwy oraz kolce brzuszne stulone, ogon skierowany do dołu, natomiast kolce grzbietowe wyprostowane.
Po obraniu rewiru samiec buduje na podłożu gniazdo z delikatnych roślin, do którego zapędza jedną lub kilka samic. Czasami najpierw oprowadza samicę po rewirze, a dopiero potem podprowadza ją do gniazda. Podczas tarła samiec przyjmuje postawę agresywną, samica zaś jest uległa i zachowuje się tak jak pokonany w walce samiec. W poblfżu gniazda samiec wykonuje taniec godowy; wygląda to tak, jakby wykonywał wiele rytmicznych skoków, na zmianę w kierunku samicy i w kierunku gniazda. Samica składa w gnieździe do 70 sztuk ikry. Po złożeniu ikry samiec zapładnia ją i przepędza samicę, a sam zaczyna opiekę nad ikrą. Przepędza również każdego intruza, który znajdzie się w pobliżu gniazda; w takich przypadkach atakuje nawet znacznie większe i silniejsze od siebie ryby. Zaleca się nawet odłowienie samicy ze zbiornika, po złożeniu przez nią ikry. Samiec często wpływa do gniazda i poruszając płetwami wymusza przepływ świeżej wody nad ikrą. Inkubacja ikry trwa 10-12 dni. W tym czasie samiec nie pobiera pokarmu.
Po wylęgu samiec nadal opiekuje się młodymi, jednak po „rozpłynięciu się" narybku (czyli po kilku dniach), należy go odłowić, gdyż może zacząć zjadać potomstwo. Narybek należy karmić początkowo pierwotniakami, a następnie drobnym planktonem. Wychów młodych cierników nie nastręcza większych trudności.